Miðtaugakerfið, öryggi og sjálfstjórn líkamans

Miðtaugakerfið, öryggi og sjálfstjórn líkamans

Í nútímalegri líkamsvinnu er sífellt meiri áhersla lögð á að skoða líkamann sem samþætt kerfi þar sem spenna, hreyfing, skynjun og viðbrögð líkamans tengjast. Í þessu samhengi verður líkamsvinna ekki eingöngu spurning um að vinna með ákveðinn vef eða líkamshluta, heldur einnig um að skapa aðstæður þar sem einstaklingurinn getur brugðist við vinnunni á eigin forsendum.

Bandvefslosun með Bowen nálgun fellur vel að þessari hugsun. Hún byggir ekki á kraftmikilli íhlutun eða miklum þrýstingi, heldur á einfaldri og markvissri snertingu, skýrri tímasetningu og athugun á því hvernig líkaminn bregst við.

Miðtaugakerfið gegnir mikilvægu hlutverki í því hvernig líkaminn skynjar og bregst við áreiti. Þegar við vinnum með einstakling er því ekki aðeins mikilvægt hvað við gerum, heldur einnig hvernig vinnan er framkvæmd og hvernig einstaklingurinn bregst við henni.

Í þessu samhengi getur verið gagnlegt að hugsa um spennu sem hluta af því mynstri sem líkaminn hefur tileinkað sér. Spenna getur tengst álagi, hreyfingu, venjum eða öðrum þáttum og verið mismikil eftir einstaklingum og aðstæðum.

Markmið vinnunnar er því ekki endilega að „losa spennu“ með afli, heldur að skapa aðstæður þar sem einstaklingurinn getur brugðist við áreiti og þar sem meðferðaraðilinn getur fylgst með því sem gerist.

Öryggi og rými

Öryggi er mikilvægur þáttur í allri vinnu með fólki. Í líkamsvinnu getur það meðal annars falist í skýrum samskiptum, fyrirsjáanleika og því að virða mörk einstaklingsins.

Í bandvefslosun með Bowen nálgun birtist þetta meðal annars í fáum og nákvæmum hreyfingum, einföldu vinnulagi og því að meðferðaraðilinn flýtir ekki ferlinu að óþörfu.

Í stað þess að reyna að stjórna öllum þáttum vinnunnar fylgist meðferðaraðilinn með svörun einstaklingsins og metur næstu skref út frá því sem kemur fram.

Sjálfstjórn líkamans

Sjálfstjórn líkamans er mikilvægt hugtak í þessari nálgun. Líkaminn bregst stöðugt við áreiti og aðlagar sig að breyttum aðstæðum.

Í Bowen-vinnu er ekki leitast við að stjórna þessu ferli í smáatriðum, heldur að styðja við það með markvissri og hóflegri íhlutun.

Meðferðaraðilinn gerir því ekki ráð fyrir einni ákveðinni svörun. Hann fylgist með því sem gerist og leyfir svörun einstaklingsins að hafa áhrif á það sem gert er næst.

Hlutverk meðferðaraðilans

Nærvera meðferðaraðilans skiptir einnig máli. Ekki vegna þess að hann þurfi stöðugt að gera meira, heldur vegna þess að ró, skýr samskipti og athygli skapa góð skilyrði fyrir vinnuna.

Það getur verið mikilvægt að gefa einstaklingnum svigrúm til að finna og fylgjast með eigin viðbrögðum án þess að meðferðaraðilinn flýti ferlinu.

Ef tilfinningaleg eða önnur viðbrögð koma fram er mikilvægt að mæta þeim af ró og virðingu. Slík viðbrögð eru ekki markmið vinnunnar og ekki ætti að gera ráð fyrir að þau komi fram hjá öllum.

Klínísk nálgun fremur en föst regla

Sé bandvefslosun með Bowen nálgun skoðuð út frá þessu sjónarhorni verður áherslan ekki á ákveðinn fjölda hreyfinga, fastar reglur eða eina fyrirfram ákveðna svörun.

Það sem skiptir máli er að meðferðaraðilinn geti skoðað einstaklinginn, valið viðeigandi inngrip, fylgst með svöruninni og aðlagað næstu skref að því sem kemur fram.

Þetta tengist þeirri grundvallarhugmynd BBN að gera ekki meira en þörf er á.

Í þessum skilningi er bandvefslosun með Bowen nálgun ekki fyrst og fremst meðferð sem „gerir eitthvað við líkamann“, heldur klínísk nálgun þar sem unnið er með líkamanum og svörun hans.

Breytingin sjálf er ekki það eina sem skiptir máli. Jafn mikilvægt er að geta fylgst með því sem gerist, virða svörun einstaklingsins og leyfa vinnunni að þróast í samræmi við það.