Hlé í Bowen-meðferð – túlkun, ekki upprunaleg regla

Hlé í Bowen-meðferð – túlkun, ekki upprunaleg regla

Af hverju eru hlé notuð í Bowen-meðferð?

Hlé eru eitt af þeim einkennum Bowen-meðferðar sem vekja hvað mestar spurningar, bæði meðal skjólstæðinga og meðferðaraðila. Í mörgum framsetningum er hléinu lýst sem mikilvægum hluta meðferðarinnar, stundum jafnvel sem lykilþætti í því hvernig meðferðin er framkvæmd. Slík framsetning getur gefið þá mynd að hlé hafi verið meðvitað og skilgreint meðferðartæki í klínísku starfi Tom Bowen.

Það er þó mikilvægt að gera greinarmun á því sem vitað er um vinnubrögð Bowens og þeirri túlkun sem síðar hefur orðið hluti af kennslukerfum.

Tom Bowen setti ekki sjálfur fram skriflegar reglur um hversu löng hlé ættu að vera, hvenær ætti að bíða eða hvenær ætti að halda áfram. Hann skildi heldur ekki eftir sig formlega fræðilega lýsingu á tilgangi hléa.

Þess vegna er erfitt að fullyrða nákvæmlega hvaða hlutverk hlé höfðu í hans eigin klíníska starfi eða hvernig hann sjálfur skilgreindi tilgang þeirra.

Vinnuaðstæður í klínísku starfi

Heimildir um starf Tom Bowens lýsa miklum fjölda skjólstæðinga og annasömu vinnuumhverfi. Í slíku samhengi er mögulegt að hlé hafi að hluta verið hluti af því hvernig vinnan fór fram.

Hins vegar er mikilvægt að gera ekki ráð fyrir að hagnýtar ástæður hafi verið eina skýringin á hléunum. Án skýrrar heimildar frá Bowen sjálfum er ekki hægt að vita nákvæmlega hvaða hugsun lá að baki þeim.

Þegar vinnubrögð verða að kennslukerfi

Eftir andlát Tom Bowen varð nauðsynlegt að skrá, skýra og kenna vinnu hans áfram. Í því ferli urðu hlé hluti af þeim kennslukerfum sem þróuðust út frá vinnu hans.

Oswald (Ossie) Rentsch skrásetti það sem hann hafði sjálfur fylgst með í klínísku starfi Bowens og setti það fram í skipulagðara formi. Í þeirri framsetningu fengu hlé ákveðna stöðu sem hluti af þeim ferlum sem kenndir voru og endurteknir í námi.

Með tímanum varð því hléið hluti af þeirri framsetningu sem margir tengja í dag við Bowen-meðferð.

Það er þó mikilvægt að gera greinarmun á því að hlé séu hluti af ákveðnu kennslukerfi og því að Tom Bowen sjálfur hafi sett fram hlé sem ófrávíkjanlega reglu eða lífeðlisfræðilega nauðsyn.

Framkvæmd hléa í nútíma nálgunum

Í nútímalegu klínísku starfi eru hlé útfærð á ólíkan hátt.

Í sumum nálgunum felst hlé í því að meðferðaraðilinn yfirgefur herbergið í ákveðinn tíma. Í öðrum er hlé skilgreint sem biðástand þar sem meðferðaraðilinn er áfram til staðar en grípur ekki inn með frekari snertingu.

Í bandvefslosun með Bowen nálgun (BBN) er þessi þáttur túlkaður á einfaldari og sveigjanlegri hátt.

Í BBN-náminu er ekki kennt að fara út úr meðferðarherberginu og hlé eru ekki skilgreind sem nauðsynlegur hluti hverrar meðferðar.

Hins vegar getur stundum verið gagnlegt að hinkra augnablik á milli hreyfinga. Það á sérstaklega við þegar líkaminn sýnir skýr viðbrögð eftir snertingu eða þegar meðferðaraðilinn telur rétt að gefa einstaklingnum tíma áður en næsta hreyfing er framkvæmd.

Klínískt mat fremur en regla

Þegar hlé eru notuð í dag ættu þau því ekki endilega að vera framkvæmd sjálfvirkt eða samkvæmt óumbreytanlegri reglu.

Hlé geta verið gagnleg þegar þau eru notuð meðvitað, í samræmi við svörun líkamans og upplifun einstaklingsins. Þau missa hins vegar gildi sitt ef þau verða formsatriði sem ekki taka mið af aðstæðum og einstaklingnum sem er í vinnunni.

Í þessu samhengi skiptir einnig máli hvernig hlé eru upplifuð af þeim sem liggur á bekknum. Fyrir suma getur fjarvera meðferðaraðilans skapað rými og ró. Fyrir aðra getur hún vakið óöryggi eða truflað tilfinningu fyrir stuðningi.

Slík viðbrögð eru einstaklingsbundin og undirstrika mikilvægi þess að hlé séu hluti af klínísku mati en ekki fyrirfram ákveðin regla.

Rými fremur en aðferð

Sé litið á hlé út frá þeirri klínísku nálgun sem við kennum má því skilja þau sem rými fremur en tímamælda aðgerð. Rými þar sem einstaklingurinn fær tækifæri til að finna og fylgjast með eigin svörun án þess að meðferðaraðilinn flýti ferlinu með frekari íhlutun.

Slík nálgun krefst næmni, athugunar og klínískrar dómgreindar.

Í þessu ljósi er mikilvægt að vera varfærinn í að túlka hlé sem virkt meðferðartæki í sjálfu sér. Fremur má líta á þau sem hluta af klínísku rými sem getur stutt við vinnuna þegar það er notað af dómgreind.

Kjarni Bowen-vinnunnar liggur því ekki í hléinu sjálfu heldur í hæfni meðferðaraðilans til að lesa líkamann, virða svörun hans og vinna í takt við hana.